حبشه هجرت كرده بود . شوهرش از دين اسلام به دين نصرانيّت در آمد و مرتد شد و بعد از چندى بمرد . پس از آن نجاشى پادشاه حبشه او را براى حضرت رسول صلى الله عليه و آله خواستگارى كرد و جعفر بن ابى طالب و خالد بن سعيد بن العاص عقد او را خواندند . نجاشى كابين او را بداد و وليمه به مردم خورانيد و او را براى رسول خدا صلى الله عليه و آله بفرستاد . در سال چهل و دوم يا چهارم وفات كرد . دهم ، صفيه دختر حَىّ بن اخطَب است كه نسبش به حضرت هارون منتهى مىشود ، و او در سابق زوجهء كنانة بن الربيع بود . كنانه در حرب خيبر كشته شد و صفيه اسير شد . رسول خدا صلى الله عليه و آله او را خاصّ خويش گردانيد ، پس او را آزاد ساخت و اعتاق او را صِداق او فرمود و در مراجعت از خيبر در منزل مهبا با او زفاف فرمود و چون به مدينه وارد شد او را در خانهء حارثة بن النُعمان فرود آورد و زنان انصار چون وصف جمال او را شنيده بودند به ديدار او شتافتند و عايشه و حفصه و زينب و جويريه نيز به لباس مبدّل به ديدار او شدند و او را تماشا كردند . حفصه به جويريه گفت : زود باشد كه اين جاريه بر ما غلبه كند . گفت : او از قومى است كه زنان ايشان نزد شوهر كم‌بخت باشند و عايشه و حفصه گاه گاهى او را هدف تير زبان مىكردند . وقتى رسول خدا صلى الله عليه و آله بر صفيه وارد شد او را گريان ديده ، سبب پرسيد . عرض كرد : عايشه و حفصه مىگويند ما بهتريم از تو ؛ چه ما را شرف قرابت است و هم زنان اوييم . فرمود : چرا نمىگويى پدر من هارون و عمّ من موسى و شوهر من محمد صلى الله عليه و آله است ؟ و صفيّه در زمان عمر وفات كرد .